Hoeveel kan een mens eigenlijk hebben? 💜
Soms heb je het gevoel dat je niet meer leeft, maar geleefd wordt.
Je bent moeder. In mijn geval alleenstaande moeder van twee pubers. Je probeert alle ballen hoog te houden. Je gezin, je huishouden, je eigen gezondheid.En dan verandert ineens alles.
Mijn moeder kreeg een zware hersenbloeding.
Een vrouw die altijd actief was, altijd haar eigen dingen deed, vecht nu bij Heliomare om dingen terug te krijgen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn. Zelfstandig zitten. Bewegen. Eten. Slikken.Dingen waar je normaal gesproken niet eens bij stilstaat.
En ondertussen is mijn vader, die dementie heeft, voor de derde keer opgenomen in het ziekenhuis. Ook voor hem moeten we vechten. Voor goede zorg, voor duidelijkheid en voor een plek waar hij dag en nacht de begeleiding krijgt die hij nodig heeft.
En ineens ben je niet alleen moeder.Je bent ook dochter. Mantelzorger. Regelaar. Degene die belt, doorvraagt, achter dingen aan gaat en probeert overzicht te houden.Terwijl je eigen leven gewoon doorgaat.Je kinderen hebben je nodig. Je eigen lichaam vraagt om aandacht. En ergens probeer je jezelf niet kwijt te raken.Soms denk ik: hoeveel kan een mens eigenlijk dragen?
Maar midden in al die zorgen gebeurt er ook iets bijzonders.
Mijn broertje, mijn zus en ik hebben ieder ons eigen leven. En ineens zien en spreken we elkaar bijna dagelijks.
We voeren gesprekken die we vroeger nooit voerden. Over ziekte. Over afscheid. Over leven en dood.
We staan samen voor beslissingen waarvan we nooit hadden gedacht dat we ze moesten nemen.
En hoe zwaar deze periode ook is, het brengt ons ook dichter bij elkaar.Het laat me beseffen hoe kwetsbaar het leven is.
Hoe snel alles kan veranderen.En hoeveel mensen er iedere dag rondlopen met zorgen die je aan de buitenkant helemaal niet ziet.
Mensen die zorgen voor een zieke ouder, een partner of een kind. Die 's nachts wakker liggen, overdag doorgaan en ondertussen proberen hun eigen leven overeind te houden. Ik zag die strijd vroeger niet altijd. Niet omdat het me niets kon schelen, maar omdat ik niet wist hoe het voelde.
Nu begrijp ik het zoveel beter. En misschien is dat ook iets wat deze moeilijke periode me leert.
Dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.
Dat je even mag huilen.
Dat je mag zeggen dat het te veel is.
En dat je tegelijkertijd dankbaar mag zijn voor de mensen die naast je staan.
Want soms betekent kracht niet dat je alles alleen kunt dragen.
Soms betekent kracht dat je elkaar vasthoudt wanneer het leven te zwaar wordt. 💜
Voor iedereen die op dit moment voor een ander vecht, terwijl je zelf ook probeert overeind te blijven:
Ik zie je. En je bent niet alleen.
💜 Een mama met power